Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

EΠΙΛΟΓΗ ... / Ζωχιού Λυγερή



(Όταν θα ακουμπάω στην νοσταλγία να μην ντρέπομαι ...) 

Κι όταν με ρώτησαν
σαν τι μαχαίρι θέλεις νά' σαι συ
του ψωμιού ή του θανάτου ...
είπα πως θέλω νά' μαι του ψωμιού
γιατί μ' αρέσανε τ' αληθινά
κι αυτά θέλουνε τη ζωή
κι όχι το θάνατο ...

Κι ας ήτανε βουνά ψηλά μπροστά
και άβυσσος τάφρος τριγύρω

Και βλέμματα παγίδες
και σούσουρο ψευτιάς σερνότανε
πάτωμα γλιστερό ...

Και φίδια χόρευαν σφιχτά μ' αετούς

Διάλεξα τα στενώματα
το χώμα που ακούει και γιατρεύει
αν το σεβαστείς
κι ανηφοριές κατηφοριές για σκηνικό

Μα και το βλέμμα που σηκώνεται στον ουρανό
κι απλώνει τη χάρη και τη λεύτερη ανάσα του παντού

Τί μ' έκοφτε;


Αφού κι η θάλασσα μου έκλεινε το μάτι από μακριά

Μακριά άφηνα κι εγώ τις λίμνες και τους βάλτους ...
Λ.Ζ.

ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος



Μου στέκεις
θωριά ακριβοθώρητη και φέγγος  μεγαλοσύνης.
Και σε γρικώ Απρίλη.
Στο λιόγερμα τα χρώματα στο σούρουπο οι ύμνοι,
το γλύκασμα αποσπερνό και η ψυχή ανέμι.
Σαστίζει ο νους και φθέγγεται χαρές και ομορφάδα.
Μου τρέχεις
πεφταστέρι καλοσήμαδο και εωθινό αγέρι.
Και σε καλώ το Μάη.
Στο άνθισμα βεργολυγερή, στο κορφολόγημα λαχτάρα,
το φίλημα κόκκινη ανατολή και η αυγή  μαγνάδι.
Προτρέχει τ’ όνειρο της πεθυμιάς και την καρδιά ζεσταίνει.
Μου φεύγεις
πελάγου ορίζοντας  πλατύς και ουρανού απλωσιά.
Και σε γνέφω μνήμη.
Τ’ απάντημά σου μάγεμα και η ματιά σου ξόμπλι,
το γλυκομίλημα ανθός και η ζωή περβόλι.
Γυρεύει η νύχτα θύμησες κι η μοναξιά αποκούμπι.
Μου στέλνεις
νοσταλγίας κάλεσμα και πόνεμα απουσίας.
Θα σε κρένω αγάπη.
Το καρτέρεμα προσευχή κι ο αγνισμός στ’ αγνάντιο,
ο γυρισμός σου λάμπρισμα κι η πλησμονή ανάσα.
Αγγίζει η ψυχή τη θέωση κι ο λογισμός το θάμα.
                                      10-4-2018

η Νίκη της Σαμοθράκης: Ποιητική Συλλογή της Στέλλας Αρκάδη

Αγαπημένε μου Συγγραφέα,
Μέρες τώρα καίγεται η Πεντέλη.
Τεφρά βραδινά με το φεγγάρι να σέρνει πάνω
στα έπιπλα σκιές κι ο άνεμος να φέρνει μιαν απόκοσμη βοή
Είναι οι ψυχές των αγαπημένων που μας εγκατέλειψαν.
Ο αιώνας σας που εγκατέλειψε κι ο δικός μου
που εκπνέει. Κι ο Άγιος τόπος μου, που είναι απλώς
μια χώρα.
Δεν ελπίζω σε ειρήνη
Γι' αυτό φτιάχνω με τη φαντασία ξανά
την ιστορία κι ανασυνθέτω τους μύθους
Όταν καλπάζει η έμπνευση, ο Λόγος ξεπετάγεται νέος
κι ολοπόρφυρος όπως τα μάτια τ' αμπελιού
με τις πρώτες καλοσύνες της άνοιξης.
Αλλά...
1998
Αλλά...
Τα κάστρα έπεσαν με μπαμπεσιά κι από μέσα
προδοσία.
Μια γκροτέσκα παράσταση.
Ο ουρανός στέλνει ένα σκληρό άσπρο φως
κι οι φωτογραφίες που εμφανίζω
είναι ασπρόμαυρες
Για χάρη σας θα τις χρωματίσω. Για τα όνειρά σας
Αν μπορείς να γίνεις γητευτής φιδιών
Όταν τα σιχαίνεσαι
Και τρομάζεις
Ας είναι καλά ο Αστρόβ
που αγαπά τις σημύδες
Τα πεύκα μας
τα δέντρα μας.
Αγαπημένε μου Συγγραφέα
Ναι
Ακόμη
Γράφω ποιήματα.
======

Τι χάλασε ξαφνικά στο μικρό
ανερμήνευτο σύμπαν της διπλανής πόρτας
Κωπηλατούν σε μαύρα νερά
με ρωτούν να τους πω
αν υπάρχει ελπίδα
μην περιμένετε από μένα
δε μαθαίνω εύκολα ανθρωπογεωγραφία
ούτε καν ξέρω πόσα οστά με αποτελούν”.
........
Από τέτοιον κρατήρα
ανασύρθηκες
Πώς να ξεδιψάσεις μ' ένα
κροντήρι ματαιόδοξης νίκης.
Χρειαζόμαστε την ελευθερία
και τη μουσική
Και μιαν ανιδιοτέλεια
που υπάρχει μονάχα στο ποίημα.
Και στη Θυσία
Για μας
Και για τους άλλους
Και τους απελπισμένους
Για όσους εξανάγκασεν η βαρβαρότητα
να ταπεινώσουν το σώμα τους.
Για όσους βασανίστηκαν και προδόθηκαν
Επειδή κάποτε κάποτε μετράμε
και τις απώλειες με τα καμένα μας δάχτυλα
Για την ψυχή μας
Για το Νίκο Πλουμπίδη.
.........
Ψαχουλεύω στη μέσα τσέπη: θα μου το πάρουν
αυτό το αποδειχτικό όταν δε θα χρειάζομαι πιστοποίηση.
Μπορεί κι απόψε.
Και να μάθω μόλις τι' ναι πατρίδα
ενώ παραβιάζω την εκεχειρία με τη νιότη μου.
Ενώ με σκοτώνουν.
Τσογλάνια του κερατά
Κάτω τα ξερά σας από τη ζωή μας.


ΚΡΙΤΙΚΗ: https://www.rizospastis.gr/story.do?id=653495

Αυτή η Μουσική και Άρνηση / Στέλλα Αρκάδη

Των Παιδιών : Ποιητική Συλλογή της Στέλλας Αρκάδη που εκδόθηκε το 2007

Η κραταιή ώρα
Όλβια χρώματα, όπως εκείνο το πορφυρό
απλωμένο στα όνειρα: ενίοτε και στο κορμί
ξόρκι για το μίζερο.
Κι αίφνης εκείνο το: viva la muerte.
Ως κατάφαση, ως αποδοχή.
Το ’φερεν ο αέρας εκείνο το χαρτάκι
με το «Μάθημα Ανατομίας».
Έτσι γνωριστήκαμε με τον Ρέμπραντ.
Με παιδεύει ο νεκρός που σε λίγο
θα τεμαχιστεί για να μάθουν.
Μαθαίνω κι εγώ. Για την ακραία ταπείνωση.
Χωρίς μεταφυσική. Τρομάζω. Θυμώνω,
εξοργίζεται κι ο ζωγράφος: «Σκάσε διαβολόπαιδο
τίποτα δεν ξέρεις εσύ για το θάνατο».
Όχι, Κύριε Ρέμπραντ: δεν είναι ούτε αθώος
ούτε ευτυχισμένος ο λαός των παιδιών.
Βασιλιά μου της Ζωγραφικής, σωστά το διάβασα.
«Μάθημα Ανατομίας του Ιατρού Τουλπ».
Και γι’ αυτό χρειάζομαι την κραταιή ώρα μου. 

Τα τελώνια
Ο μικρός λαός τα παιδιά
που δεν θα γίνουν ποτέ πολιτεία
Τ’ αβάφτιστα, τα θάβουν στον περίβολο
της Αγίας Κυριακής.
Λένε πως κλαίνε τις νύχτες.
Δεν έχουν μέρος να πάνε.
(οι Ορθόδοξοι δεν έχουν Limbo γι’ αυτά)•
Περιμένω να νυχτώσει για να τ’ ακούσω.
Τα πόδια μου στο νερό της Πηγής
ανάμεσα στο κάρδαμο και τ’ αγριοσέλινο
μια ευτυχία κατακαλόκαιρο θεόσταλτη.
Να, μέρος ωραίο για τα τελώνια τ’ αβάφτιστα.
Τι τον θέλουν τον ουρανό.

Το τρίτο κουδούνι
Ο άνεμος γυρίζει το φύλλο για τη γραφή
ζωηρεύει το χρώμα, απομακρύνει τη λατύπη
από τη σμίλη, καθώς γράφω, ζωγραφίζω, λαξεύω.
Για σένα: εύτορνος καθώς είσαι δεν έχω
να σμιλέψω, άχρηστος ως λιθοξόος εγώ.
Αντιστέκομαι στη μέσα-μέσα απελπισία
ας γίνω ένα κομμάτι μάρμαρο
να πετρώσει η ψίχα μου
να ’ρθει η νύχτα ν’ αποδελτιώσει
τα ημερήσια σκότη.
Κι αν γίνεται, ν’ αναπαυτώ σε νοήματα
βολικά. Δεν το αντέχω το τρέμουλο
όταν χτυπά το τρίτο κουδούνι για να βγω
στη σκηνή.
Ή να γίνω μια τελειότητα να μην εξατμίζομαι
σε λόγους κενούς. Όπου δει.
Για μένα που κατεβαίνω
αυτός ο λόγος μου θέλω να έχει σεμνότητα
– βγαίνει από τα έγκατα με ευλάβεια –
Κι όπως η ζωή είναι αξία επιτακτική
την ακούω να μου υπαγορεύει:
Καλό βόλι.
Για το εδώ.

Αρκάδη Στέλλα (βιογραφία)

Η Στέλλα Αρκάδη γεννήθηκε στις Βρύσες Αποκορώνου Χανίων Κρήτης. Σπούδασε θέατρο. Παρουσιάστηκε στα γράμματα σε ηλικία δεκαοχτώ ετών. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την απόδοση-διασκευή παιδικών λογοτεχνικών βιβλίων. 

Ποιητικές Συλλογές:

  • 1990 /  "Χωρίς εισαγωγικά". Ακολούθησαν έκτοτε: 
  • Ευλογημένη βροχή 
  • Γράμματα στον Αλέξανδρο 
  • Η Νίκη της Σαμοθράκης 
  • Η άλλη Πύλη / 2015
  • Των αγαπημένων
  • Των παιδιών / 2007
Διηγήματα:

  • "Δέκα νύχτες και δυόμισι παραμύθια" (διηγήματα),/ 1992
  • Παραμύθια της γης / 2003
Θεατρικό έργο: 


  •  "Τοπία και σώματα" (θέατρο),  
  • "Θάλαμος Νο 6", διασκευή της ομώνυμης νουβέλας του Α. Τσέχοφ, 
  • "Κι όμως μελόδραμα",
 Είναι μέλος του Σωματείου Ηθοποιών, τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Νανούρισμα πρώτο / Αρκάδη Στέλλα


Το άλογο γκαλοπάρει επί τόπου. Δεν έχει να πάει πουθενά.
Εικόνα στη φαντασία μου κολλημένη.
Δεν υπάρχει το άλογο ούτε κανένα νεκρό παιδί.
Κάποια μέρα θα το σκάσω από δω ψιθυρίζω
δεν αντέχω να ψάχνω τι είναι και τι δεν είναι.
Θα πάω σε μια κόκκινη πολιτεία όπου... όπου...
Όπου τίποτα δεν υπάρχει.
Τίποτα δε βρίσκω να χαίρεται ή να κλαίει.
Είναι όλοι γέροι. Τρομακτικά γέροι με κίτρινα μαλλιά
και δεν αφήνουν κανένα να μπει.
Κυνηγάνε φαντάσματα με το μπαστούνι
που τους χάρισε κάποτε η εξουσία
"rondo russo" εγώ Gimarosa ή άλλως ή το φάντασμα του εγώ.
Κι αν αφαιρέσω το ευ από το ευαισθησία;
Αισθησία... αισθησία... αισθησία βασιλεύει στα κύτταρά μου.
Ή ενεδρεύει το μεγάλο κακό.
Μικρές μικρές οι φράσεις σαν δικαιολογίες συμβιβασμένων
ειπωμένες αμήχανα.
Νάνι,νάνι. Βιαστική μαμά.
.
Και στο χρωστάω αυτό το νανούρισμα
-φρέσκο ψωμί μοσχομύριστο με το καρύδι και το μέλι-
να ξεχαστούμε λιγάκι και να χαρούμε
επειδή εδώ, στο βάθος του πηγαδιού
αλλά και στο φιλιατρό, πάλι δεν ξέρω δεν θα μάθω.
Ούτε και θέλω πια όπως εσύ μια φορά.
Τίποτα απ' όλ' αυτά δεν είναι διαταρακτικό.
Στα γράφει το πρώτο μικρό σου
με μια γραφή ερμαφρόδιτη
καθώς δεν αποφασίζει: για την τάξη τού κόσμου.
Νάνι, νάνι μαμά. Και δεν πειράζει.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Στον αιώνα ή ωραία σαν θάνατος μητέρα : Ποιητική Συλλογή του Θάνου Κανδύλα εκδοθείσα το 2013

Ὅλες οἱ ἐξουσίες Μέσω τῆς δικῆς σου πάντα Ἐναντίον σου. Γιατί ’ναι πολλά τά ἔχει τους Πολλά τά δεσμωτήρια Ἄλλα τά βλέπεις Τά πιό πολλά ὄχι. Δέν εἶσαι ἐδῶ Γιά νά προσκυνήσεις θεούς καί δαίμονες. Γεννήθηκες γιά νά χαρεῖς καί νά πονέσεις Νά ἐρωτευτεῖς, νά χορέψεις, νά τραγουδήσεις Νά συνεργαστεῖς μέ φύση καί συνάνθρωπο Ἕνα μέ τή φύση˙ δέν εἶσαι ἐσύ ὁ δυνατός Οὔτε κι ὁ ἐλάχιστος. Ὅλα στή γῆ ζοῦν μέ ἔρωτα καί θάνατο Δέν ὑπάρχει ἄλλο, ἄλλη ζωή ξανά ἐδῶ˙ Μία εἶναι καί δεύτερη δέν ἔχει. Ἄς ἀφήσουμε στή φύση Τό μερτικό της τοῦ θανάτου. Ἐμεῖς δέν ἤρθαμε γι’ αὐτό Γιά κανενός τή δόξα Οὔτε καί νά γονυπετήσουμε Τήν προσευχή νά ποῦμε Ὄχι δέν εἶναι σκοπός μας Οὔτε κανένα νόημα Ὑπάρξεως ἔχει. Ἡ γῆ ὑπῆρχε καί μπορεῖ Δίχως ἐμᾶς νά ὑπάρξει.

Άσμα Ασμάτων : Ποιητική Συλλογή του Θάνου Κανδύλα εκδοθείσα το έτος 2011

Τι να 'ναι ετούτο, όπ' ανεβαίνει Απ' την ερημιά, σα στήλη καπνού; Με σμύρνα, λιβάνι, θυμιατισμένη Μ' όλες τις σκόνες του μυροποιού; Να, το ανάκλιντρο του Σολομώντα Σε κύκλο γύρω του εξήντα παλικάρια Απ' τα δυνατότερα του Ισραήλ. Όλα τους έχουνε ζωσμένη σπάθα Μαθημέν' από πόλεμο. Καθένα, σπαθί έχει στο μηρό. Για τις φοβέρες της νύχτας.

Άτροπος (απόσπασμα) / Κανδύλας Θάνος

……………………….
Πήγαινα μ’ έναν φίλο
Κι όλο πήγαινα
Πέρα ο Κουκουλωμένος


Στο βάθος ένα πλήθος σέρνονταν
Πάνω στου Πηνειού τη γέφυρα
Προς το Αλκαζάρ κατέβαινε
Μια μαύρη λιτανεία
Κι άκουες πότε θρήνους μητρικούς
Πότε λυγμούς και στεναγμούς
Βρισιές, κατάρες από δω
Και προσευχές από την άλλη
Όχθη του ποταμού
Μέσα στη λάσπη.


Πέφτει ο πρώτος στο νερό
Ο δεύτερος στη δίνη
Πιάνει ο τρίτος το Σταυρό
Ο τέταρτος τον φέρνει
Μα μέχρι να λάβει τη ευχή
Με τα νερά ακόμη να γλιστρούν
Ο πέμπτος προλαβαίνει…

Σαν όνειρο θα πεις,
Σαν αγκαλιά μητέρας
Μόνο που μένει και δεν φεύγει
Σαν ανεξίτηλο λευκό
Λινό μες σε μυριάδες χρώματα.

Αχ! δεν ακούς, δεν ακούς
Ομορφιά μου που αγάπησα
Όλο μεγαλωμένη στ’ άπατα
Και το φιλί του αιμάτου.

Σσσσσ… το τραγούδι για ν’ ακούσουμε:
Σε χώρα ήμουν μακρινή
Στ’ απέραντο τοπίο των θρήνων…
Θολά ποτάμια και αγροί
Περβόλια ποτισμένα των δακρύων…

Εραστές της Ουτοπίας / Κανδύλας Θάνος

Είναι που ξεχάστηκα
στα κύματα τα μεταφορικά
κινώντας προς άπειρη ενότητα
φανταστικών εκρήξεων.

Είναι που οι μέρες
ροή της θάλασσας
στα φυλακισμένα βλέμματα
του πλήθους που φεύγει
καθώς οι σκιές
του παρελθόντος χάνονται.

Θα κινήσουμε.
το ταξίδι των σύννεφων
γαλήνιες πεδιάδες
ταξιδιώτες φανταστικοί
με τα φωτεινά σημάδια.

Της ουτοπίας εραστές,
του αχαλίνωτου πάθους μύστες.

Θάνος Κανδύλας (μικρή αναφορά)

Ο ποιητής Θάνος Κανδύλας γεννήθηκε το 1954. Έζησε μέχρι το 1964 στο χωριό Αύρα Φαρσάλων. Σπούδασε Ηλεκτρονικά στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται από το 1972.

Έργα του:

Απόπειρα. Αθήνα, Σπηλιώτης, 1983, 
Φέρον κύμα.Αθήνα, Περίπλους, 1992, 
Μαγδαληνή ή Ταξιδιώτης του λευκού. Αθήνα, Περίπλους, 1992, 
Μετέωρη νύχτα. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2004, 
Έσωθεν ουρανός. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2000
Άσμα Ασμάτων, Γαβριηλίδης / 2011

Στον αιώνα ή ωραία σαν θάνατος μητέρα/ 2013

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ: Ποιητική Συλλογή της Κυριακής Λυμπέρη εκδοθείσα το 2012

Η ΣΙΩΠΗ


Μες στη σιωπή
αναδεύονται
όλα τα τελειωμένα πράγματα
ζώα, φυτά κι αστέρια του μυαλού μου·
με τη σιωπή σχεδιάζω τη δημιουργία μου
λίαν αυτάρκης
πλάθω κόσμους απ’ το σώμα μου
πλανήτες-λέξεις στο στερέωμα εξακοντίζω
λέω «γενηθήτω φως»
και τότε Θεέ μου
σε καταλαβαίνω.

***

Η ΑΝΟΙΞΗ

Η Άνοιξη αναδύεται ανελλιπώς
με πέταλα και πεταλούδες
προβάλλει ακούραστη, αμετανόητη
απλώνει το χιτώνα της στα δάση
με χρώματα στολίζει το κορμί της γης
άνθη πληθαίνουν και τελειώνονται
δέντρα κοσμούνται χαρίτων
και κάπου κάπου μια αιχμή
(επί των ρόδων)
να υπενθυμίζει:
το κάλλος απαιτεί το τραύμα του·
έχει κι η Άνοιξη αγκάθια!

***

ΓΥΝΑΙΚΑ

Τόσες νύχτες εδώ
ταξιδεύουμε σε μέρη παραδείσια
και το πρωί ξυπνάς
το φίδι κουλουριάζεται στη γλώσσα σου
με τεμαχίζει ιδανικά
δοκιμάζει τα όριά μου
ποια σημασία έχει σήμερα την τιμητική της·
λιγνή, λιγνεύω ολοένα
περιφέρομαι
τα δικά μου όλα αποποιούμαι
λιγνή-φτερό-αέρας να δεθώ
στο κατάρτι της επιθυμίας σου
κάθε μέρα επιλέγω
σε ποιον ιστό θα σταυρωθώ
για να σου ταιριάζω.

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΥΨΟΥΣ : Ποιητική Συλλογή της Κυριακή Λυμπέρη εκδοθείσα το 2015

ΕΝΑΣ ΙΝΔΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ


Ένας Ινδός άγγελος,
με τα ανοιχτά σε έκταση
μαύρα χέρια του φτερά,
να συνοψίζει το απόγευμα
επί ποδηλάτου στην κατωφέρεια,
όχι την πτώση των αγγέλων
-ότι αυτός ποτέ δεν γνώρισε
της έπαρσης την αμαρτία-
μα τη λιγνή απελπισία που ζυγιάζεται
στην άκρη του φωτός,
μια τελευταία στιγμή πριν παραδώσει
το μόνο ιμάτιο που κατέχει-σώμα του
στο πουθενά.

>>

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Στις φούχτες τ’ ουρανού μ’ εμπιστοσύνη
την εσπέρα απόθεσα το κορμί μου,
αδειάζοντας από αγάπες, λύπες, επιθυμίες.
Κι αν το βαθύ ξημέρωμα με πλάθει απ’ την αρχή,
χαμηλώνουν επικίνδυνα οι σημασίες
θεέ μου πού είναι το μονοπάτι σου να πατήσω,
βρέφος την ωραιότητα να θυμιατίζω,
να καλώ στο κέντρο της τη χαμένη αθωότητα,
κερδισμένο όνειρο ως το πρωί,
φως που ανταλλάχτηκε με συγγνώμη.

++

Η ΕΠΙΓΝΩΣΗ


Σε μια κλωστή κρεμόταν η επίγνωση της νύχτας
έλεγα μπορούσα να σ’ εμπιστευτώ
ότι θα απίθωνες στα πόδια μου λωτούς
στα στήθη μου φιλιά ώριμα, καρποφόρα.
Τώρα είναι μεσημέρι -όχι καταφυγές!-
έχει ένα φως που πυρπολεί τα μέσα μέρη της
αβύσσου, πουλιά δεν τραγουδούν εδώ
κρανίου τόπος η αλήθεια κατάματα.
Να μοιραζόμαστε με γρύλους την ορφάνια μας
ανοξείδωτες λύπες, ηχηρές, που κατρακυλούν
στα πηγαδίσια σπλάχνα μας και παφλάζουν
δυνατά του τέλους τα νερά.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ / Λυμπέρη Κυριακή


Με βάζεις στο κέντρο της οθόνης
με μελετάς σαν μύγα νοιώθω.
Σε πόσες διαστάσεις βλέπω
οι οφθαλμοί αν είναι στερεοσκοπικοί
πώς το κορμί μου σπάζει
πώς στριφογυρίζει
υπάκουα, αρθρωτά τα πόδια αν έχω
αν τα φτεράκια στην εντέλεια λειτουργούν
για να πετάω γύρω από τα ίδια
με μια βουή σαν κλάμα.
Το ενδιαφέρον σου όμως μόνο
περιέργεια φυσιοδίφη.
Μα την ψυχή της μύγας ποιος θα την νοιαστεί;
Τα όνειρα στο μαλακό κεφάλι της
με μια κίνηση γίνονται λιώμα·
πάει η μύγα
τώρα πολτός απλώνεται η ζωή της.

ΟΡΜΗΤΙΚΟΙ ΟΙ ΦΘΟΓΓΟΙ ΩΣ ΤΟ ΧΑΝΟΜΑΙ : Ποιητική Συλλογή της Κυριακής Λυμπέρη, εκδοθείσα το 2017, από τις Εκδόσεις των Φίλων

ΠΑΡΑΜΥΘΙΕΣ


Ότι οι δράκοι του ύπνου είναι καλοκάγαθοι
παίζουν τη βάρβιτο στα νύχια κι ημερεύουν
κι ας λαχταράει η γλώσσα δέρμα ζωντανό
τόσο πολύ
με μουσική ότι ενώνεται το αίμα
καλώδια κύτταρα ηλεκτρισμένα
να χορεύουν στον αγέρα
κι η γη να είναι μια σταλιά
βόλος στα δάχτυλα να παίζω
περίπατο σε άγρια να κάνω μονοπάτια
του λύκου τα δόντια να μην τα φοβηθώ
τόσο πολύ
ότι φυτρώνει πόδια η γοργόνα
ότι ξυπνάει με το φιλί η κοιμωμένη
ότι στ’ αλήθεια κάποια μέρα θα βρεθούμε
τόσο πολύ
τόσο πολύ ήθελα ν’ απατηθώ

***

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Κουράστηκα να είμαι τόσο δική σου
να κουνάς το δάχτυλο και να έρχομαι
οποιαδήποτε ώρα
σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου
με καράβια, τραίνα και γράμματα
κουράστηκα να έρχομαι.
Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να κατοικήσω
στο σπίτι αυτό που αιωρείται στον ουρανό
και ξεφεύγουν οι μουσικές από τα παράθυρα
και τρίζουν ολοένα μαγεμένα τα πατώματα
να μυρίζουμε το πρωί τον καφέ που αχνίζει
να πετούν τα δάχτυλά μας φωτιές
οι λέξεις να υπακούουν.
Κουράστηκα να είμαι τόσο δική σου
κι ωστόσο τόσο ανάμεσα, τόσο μεταξύ
ποτέ ολόκληρη εκεί
κι όμως παντού αλλού μισή.
Ναι, δε θέλω πια να είμαι τόσο δική σου
μα είδες; Πάλι νυχτώνει
και μόνο μες στο ποίημα
μπορούμε να κλάψουμε μαζί.

Κυριακή Αν. Λυμπέρη (βιογραφικό)

Η Κυριακή Αν. Λυμπέρη γεννήθηκε στη Χαλκίδα. 
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Τα Ποιητικά, Το Φρέαρ, , Οροπέδιο, Δέκατα, Μανιφέστο καθώς και στα ηλεκτρονικά περιοδικά poeticanet, frear.gr και άλλα. 

ποιητικές συλλογές:

  • "Κοιτούσα μέσα στο ποτήρι", Χαλκίδα 2009.
  • "Εμαυτού", Χαλκίδα 2010.
  • "Το κάλλος και το τραύμα", εκδ. Γαβριηλίδη, Αθήνα 2012.
  • "Ζητήματα ύψους", εκδ. Τυπωθήτω, Αθήνα 2015.
  • Ορμητικοί Φθόγγοι ως το χάνομαι / Εκδόσεις των Φίλων / 2017

Κατάλογος Ελληνίδων Ποιητριών(Λ)

Αν κάποτε πεθάνω,
μην ακούσεις ποτέ πως τάχα «κείμαι ενθάδε»:
εσύ θα με βρεις στην αναπνοή του αγέρα
στο φευγαλέο, παιδικό χαμόγελο.
 Λαϊνά Μαρία



1.    Λάβαρη Μαρία (ποιήτρια της Κύπρου)
2.    Λαγγουρέλη Μαρία
3.    Λαδάκη-Φιλίππου Νίκη
4.    Λαζαρίδου Χ. Αθηνά
5.    Λαϊνά Μαρία
6.    Λαμπαδάρη Σταυρίνα
7.    Λαμπαδαρίδου-Πόθου Μαρία
8.    Λαμπίση Έλδα
9.    Λαμπράκου Ασημίνα
10. Λαμπρινίδου Ασπασία
11. Λαοκράτη Λίλιαν
12. Λάππα Κωνσταντίνα
13. Λένα Παππά
14. Λεονταρίτη Κ. Βασιλική
15. Λεούση Ανθή
16. Λέρτα- Αθανασέλλου Φιλίτσα
17. Λέτα Κουτσοχέρα
18. Λιακάκου Ιωάννα
19. Λιακάρα Σοφία
20. Λιάρου-Αργύρη Εύα
21. Λιάσκου Ρούλα
22. Λιάτου Έλενα
23. Λιάτσου Λαμπρινή  
24. Λιλή Ντίνα
25. Λίνα Νικολακοπούλου (Στιχουργός)
26. Λιντζαροπούλου Ελένη
27. Λογοθέτη Μαρία
28. Λόη Βασιλική
29. Λοΐζου Μάρω
30. Λόλιου Εύα
31. ΛοΜπιάνκο Μαριέττα
32. Λουκίδου Ευτυχία-Αλεξάνδρα
33. Λουλοπούλου Χρυσούλα
34. Λουπάκη Ευγενία
35. Λυκούδη Ηλιάννα
36. Λυμπέρη Αφροδίτη
37. Λυμπέρη Κλεοπάτρα
38. Λυμπέρη Κυριακή

39. Λύτρα- Χαραρά Ελένη 


Ο κατάλογος συνετάχθη βασιζόμενος σε Ελληνικές - Κυπριακές Ποιητικές Ανθολογίες, Ποιητικά Ανθολόγια, Εκπαιδευτικά Βιβλία του Υπουργείου Παιδείας, Ιστοσελίδες και Ιστολόγια ποίησης, Εκδόσεις Εκδοτικών Οίκων, Εκδόσεις στο διαδίκτυο. Συμπεριελήφθησαν και γυναίκες  στιχουργοί, που πιστεύεται ότι ορισμένοι από τους στίχους που έχουν γράψει μπορούν να ενταχθούν στον κύκλο της ποίησης.
Το πιθανότερο είναι η απουσία και άλλων ποιητριών του Ελληνισμού, κυρίως από την Κύπρο, οι οποίες όμως υπάρχουν στους σχετικούς καταλόγους που έχουν αναρτηθεί στο ιστολόγιο: http://poetryfromcyprus.blogspot.com.cy/. Όσοι από τους αναγνώστες επιθυμούν μπορούν να αποστείλουν τα ονοματεπώνυμα αυτών των ποιητριών που δεν συμπεριελήφθησαν (μη σκόπιμα) προκειμένου ο κατάλογος να καταστεί όσο το δυνατόν πιο πλήρης.
Ο κατάλογος των Ελλήνων Ποιητριών έχει ανεπίσημο χαρακτήρα

Δημήτριος Γκόγκας



Τελευταία ενημέρωση: 15 Ιουν 2017

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.