Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ΑΝΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος


 
 
Τώρα, που και πάλι δύσμοιροι και δυσοίωνοι καιροί
ταξινομούνται ως αγεφύρωτα χάσματα ιδεών και γενεών
και αιτιολογούνται ως αναπόφευκτες ιστορικές επαναλήψεις,
 
τώρα, που και πάλι αλλόμορφες και αλλότριες εποχές
δικάζονται με απλές απεμπολήσεις σε αθώες καθαιρέσεις
κι ελαφρύνονται με συμβιβαστικές ταυτίσεις και συμπράξεις,
 
ποια διαύγεια και τόλμη αιρετική να επιστρατευθεί,
συνειδήσεις να αφυπνίσει, υποκρισίες  να στιγματίσει,
ευθύνες να ευαγγελιστεί και χρέη να κοινωνήσει;
 
Και καθώς διακονούμε σε συνήθειες και γνώριμες πρακτικές
αριθμούμε ορθόδοξες συμπτώσεις, μικρές εφήμερες αλλαγές
και εντρυφούμε σε παρυφές, ομοιότητες και μιμήσεις,
 
και καθώς αναδιφούμε σε αδόκητες και σωτήριες στιγμές,
αναδιπλώνουμε ευκαιριακές επιλογές, σύντομες προσηλώσεις,
και ανακαλούμε εύσχημες μνήμες και συμπεριφορές αυτιστικές,
 
ποιαν αρετή να επικαλεστείς, ποια μαρτυρία να μαρτυρήσεις
πως κάθε μέρα αυριανή ανάδρομη ρήση και πρόταση δεν είναι,
παρά πρεσβεία ανένταχτη χωρίς θυμικό και δόγματα ιστορίας.
 
Κι αφού αρνούμαστε συμβολισμούς, ανατροπές και ρήξεις,
αποποιούμαστε πρωτοβουλίες, συμμετοχή κι επαγγελίες
και εμμένουμε σε ισορροπίες και διάδοχες καταστάσεις,
 
κι αφού εθελοτυφλούμε στη σύγχυση και τις αντιφάσεις,
προφητεύουμε το αύριο με συνειρμούς και μεταμορφώσεις
και μακαρίζουμε το σήμερα με προσαρμογές και επαναπαύσεις,
 
ποιες τάχα να ’ναι οι αλήθειες μας και ποια τα όνειρά μας ,
να ’ναι οι μέρες μας κατάθεση ψυχής και ρήτρα δημιουργίας,
χωρίς σφετερισμούς, σκοπιμότητες ,συνθήματα και προλήψεις;

...Σ...Ε...Π...Τ...Η..... Μ...Ο...Ρ...Φ...Η... / Καρούσος Κώστας


Σεπτή μορφή,όπως κι αν λέγεσαι
πράσινο της λυγαριάς-ξέπνοο φως,
προωθητική έννοια-ετοιμόγεννο στάχυ,
ματωμένο σύννεφο την ώρα που λείπεις,
άκουσμα γδούπου στα υγρά καταγώγια,
βήχα του ορυχείου-πάτρια γη,
με λεπταίνει ο τρόπος σου,
για όσες φορές ο χρόνος,περιπαθής,ευγενικός,
πράγματι αναίτιος δεν ήρθε,
Για όσες φορές κρυστάλλωσε το κάλλος
με την πρώτη ματιά.
Για όσες φορές αποτραβιούνται
οι αμμόγλωσσες το φθινόπωρο
σα χέρι,σαν πίκρα σε τρύπιο στήθος.
Για όσες παλιοκαιρίτικες αυγές υποτροπιάζουν
δυο λέξεις χτίζω,καλοσωρίζω την όστρια
ίδιο γυμνόσαρκο τραγούδι.
Σ΄ένα πεινασμένο ηλιόφωτο γυρνώ
τις αιμάτινες τροχαλίες των εποχών.
...Όρισαν,την συγκομιδή των αγρών !!
...Όρισαν,την εσπερινή μας επιστροφή !!
...Όρισαν της ψυχής μας την ανάγκη !!
Στιγμές απρόσωπες,λευκές,από νύχτες χιονισμένες,
αιχμηρές από σκιρτήματα,στιγμές από νίτρο,
στιγμές από ερμίνα...
Τους φιθύρους περιλούει ο ήλιος με στεναγμό
Στα λεωφορεία συνωθούνται με άταχτες λέξεις.
Από το βιβλίο ΄΄Τραγουδώντας την εποχή μας΄΄
εκδ.΄΄Πάραλος΄΄Αθήνα 1989.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Το σπίτι στο Σαμόλι / Κατσιγιάννης Λεόντιος





Εκεί π’ ακίνητη η μέρα και γαλήνια,
ένα χαμόγελο ακόμα πήγε να χαρίσει,
εσείστηκε ο κόσμος απ’ τα θέμελα
κι αφάνισε το Piccolo Parigi.

Ανακατώθηκαν τα έγκατα της γης,
σταμάτησε της προκυμαίας το σεργιάνι,
η  διαβάθμιση του κόσμου ισοπεδώθηκε,
κι οι άρχοντες εγίνανε ζητιάνοι.

Απομεινάρι της τρανής καταστροφής,
το αρχοντικό της Σιόρας Κάτε στο Σαμόλι
και η κυρά του μοναχή αρχόντισσα,
απ’ το Ληξούρι ίσαμε τ’ Αργοστόλι.

Σπίτι προικώο απ’  τον Κόντε Χωραφά,
προκλητικά κτισμένο  απά στ’ ακροθαλάσσι,
από τα χρόνια τα βενέτικα, περίεργο,
δε τόλμησε ο σεισμός να το χαλάσει.

Κρυμμένο είχε κάποιο μυστικό,
το ’χε η μοίρα από τ’ άλλα ξεχωρίσει,
ας ήτανε χωμένο μες τη θάλασσα,
’πά σε πελώρια αγκωνάρια το’ χε χτίσει.

Οι κήποι, οι αυλές του, ένας παράδεισος,
τ’ αφεντικά, έννοια για τις δουλειές τους,
πολλοί οι σέμπροι και οι μουσαφίρηδες,
χαλούσε ο κόσμος τότε απ’ τις φωνές τους.

Τα χρόνια πέρασαν, το σπίτι σκυθρωπό,
η  αρχόντισσα στη πολυθρόνα καθισμένη,
δίπλα της λιάζεται η θάλασσα αμέριμνη,
στη σιωπή του χρόνου η μνήμη βυθισμένη.

Σήμερα απόμακρο το σπίτι στο Σαμόλι,
πάνω στο κύμα στοιχειωμένο περιμένει,
έχει ακόμα μια ψυχή αρχοντική, μα ’ναι
στου χρόνου την ομίχλη  σκεπασμένη.

Βαριά και σκουριασμένα τα κλειδιά,
σπασμένες οι μορφές μες τους καθρέπτες,
ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής
κι εμείς της ιστορίας του οι κλέφτες.

 (Κι εγώ, που την κυρά του λίγο γνώρισα,
αναλογίζομαι πάντοτε με μια πικρία,
-τι κρίμα που δε παραβρέθηκα
στης τελευταίας Σιόρας την κηδεία.)

Πέντε ποιήματα του Δημήτρη Α. Δημητριάδη




Σκιές ασωμάτων

Πάλι περνούν μπροστά μου
σκιές σ’ άτακτη φυγή
ψυχές αποδιωγμένες

αλαφιασμένα ποιήματα
που με ματώνουν.


Πεδίο αισθήσεων

Πίσω απ’ το τσιμέντο
και τη θάλασσα

στο βάθος πέρα

κάτι σαν πέταγμα
σαν παλλόμενη λάμψη

ανεβαίνει
κατεβαίνει ασταμάτητα
κι ύστερα καταποντίζεται.

Το ποίημα.


Σε ξέρες και μονόβραχους

Συχνά πυκνά

θύελλες κι ανεμοστρόβιλοι
μουγκρίζοντας
χιμούν στους στίχους μου

τους ξεσηκώνουν
τους παρασέρνουν

ανελέητα τους κομματιάζουν σε ξέρες
και μονόβραχους.


Έρχονται χρόνια κατακόκκινα

Δεν είναι μέρες για όνειρα
κουράζουν πια

τινάξτε τα παλιά σκεπάσματα
ανοίξτε τις μπουκαπόρτες
πάμε γι’ αλλού
κι ας λένε ό,τι θέλουν
οι μάστορες φαυλοδιδάσκαλοι

εμείς εκεί

αυτός ο αέρας είναι δικός μας ακόμη
πάμε μαζί του
ψηλά

πιο ψηλά κι απ’ το φόβο
πιο ψηλά κι απ’ το θάνατο

έρχονται χρόνια βαριά
έρχονται χρόνια κατακόκκινα.


Όσο δε φτάνει ο νους

Βουτώντας σε ποτάμια
σε βούρκους
και τέλματα

χαμένη σε τάφους
σκαρφαλωμένη σε βράχους

κι άλλοτε σφηνωμένη σε σωριασμένες στιγμές
και σε καμένο ασβεστόλιθο

ωσάν θραύσμα αόρατου πλάσματος

 – ανάσα που μέρα νύχτα γίνεται σκόνη
μα δε σώνεται ποτέ –

πορεύεται
υπέροχη κι ωραία πάντα

η Ελευθερία.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Γιώργος Κοροπούλης / βιογραφικό

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. 
Σπούδασε Οδοντιατρική. 
Από το 1980 εργάζεται ως διορθωτής και επιμελητής κειμένων και αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Κατά καιρούς, εργάστηκε επίσης ως παραγωγός στο ραδιόφωνο και συνέγραψε κείμενα για ντοκυμαντέρ και ταινίες. Μετέφρασε ξένους ποιητές. 

Ποίηση:


Αντιύλη  / 2006
Γεσθημανή / 1985
Ουκ έστιν ώδε / 1985
Ποιήματα χωρίς ιδιότητας / 2009
Τρίτον από της αληθείας / 1998
Fin amor /2000
Ανθοδέσμη (Ποιήματα και τραγούδια για μια νύχτα) / 1994 / Συλλογικό έργο
Αρχή Σοφίας / 1990
Ελλειπτική / 1996
Τριώδιο / 1991/ Συλλογικό έργο

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΕΡΟΥ / Γιώργος Κοροπούλης



Τώρα τα μάγια μου χαθήκαν
κι η δύναμή μου λιγοστεύει:
οι στίχοι απ’ το ’να αυτί σας μπήκαν
κι απ’ τ’ άλλο βγήκανε… Κοντεύει

η ώρα μου πια να μπαρκάρω
και σας ζητώ βουβά τη χάρη:
καμπίνα αφήστε με να πάρω
ή έστω κλείστε με στ’ αμπάρι.

Πόντος, ουράνια, όλα μελάνι
κι ίσως θα πλέουμε για χρόνια…
Όμως θα λάμψουν στο λιμάνι
δελφίνια, φλάμπουρα, κανόνια.

Δέκα χρονάκια ζω στην Ύδρα,
γέννημα-θρέμμα Λαρισαίος.
Τώρα τουμπάρισε η κλεψύδρα –
κι αφού ξεπλήρωσα το χρέος

θα πρέπει τα δεσμά να λύσει,
που με κρατούν, τ’ αβρό σας χέρι.
(Πετά ολοένα προς τη δύση
ο Άριελ, μαύρο περιστέρι…)

Δελφίνια, φλάμπουρα, κανόνια
θα μας προσμένουν στο λιμάνι –
κι όλοι θα πούνε: «σαν τα χιόνια»…
Το πλοίο κύκλο θα ’χει κάνει.

Ωραίο μάθημα στα χαμένα παιδιά / Κοροπούλης Γιώργος

Ωραία παιδιά κατάχαμα κυλάει
το πιο ωραίο ρόδο απ’ το στεφάνι σας.
Αδράξτε κάθε τι που προσπερνάει
μα αν σε βιτρίνα εμπρός βρεθεί η χάρη σας
ή σε γκισέ φυλάξτε το τομάρι σας.
Θυμάστε Κόλε Ντε Καγιέ τον λέγανε
το άσυλο εμπιστεύτηκε ναι σαν κι εσάς,
σημάδεψε ο μπάτσος και τον ξέκανε.
Θυμάστε Κόλε Ντε Καγιέ τον λέγανε.

Παιχνίδι ειν’ η ζωή μα όχι για ψιλά
χάνεται η ψυχή κι ίσως το σώμα..
Αν χάσετε δεν έχει θέση εκεί ψηλά
ποιο μπαρ θα σε δεχτεί αν είσαι λιώμα;
Μα κι αν κερδίσετε θα `ναι μια ακόμα
γυναίκα που λαμπάδιασε σαν άχυρο
για μια μονάχα νύχτα σας το λέω μα
για τόσα λίγα κρίμα τέτοιο ενέχυρο.
Γυναίκα που λαμπάδιασε σαν άχυρο.

Καθένας ας μ’ ακούσει και συμπέρασμα
θα βγάλει πως απλές αλήθειες λέω.
Χειμώνα καλοκαίρι είναι το κέρασμα
καλόδεχτο και το κορίτσι ωραίο
και λάμπει σαν το νόμισμα το νέο
που ανεμομάζωμα είναι και σκορπίζεται.
Μα εγώ σιγά το λέω σαν να φταίω
η ήρα απ’ το στάρι δε χωρίζεται.
Ανεμομάζωμα είναι και σκορπίζεται.



το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=QNJw1TPT_ro

Η αθάνατη παρτίδα / Γιώργος Κοροπούλης


Το πλάνο γενικό: νύχτα, χειμώνας,
και κάθονται οι δυο τους πλάι στο τζάκι.
(Σαν άλλου κόσμου να έφτασε αεράκι,
καθένας τους κρυώνει κατά μόνας.)

Κάθονται από νωρίς: εφημερίδα
διαβάσαν, διαφώνησαν λιγάκι,
συμφώνησαν μετά να παίξουν σκάκι –
κι αφήσανε στη μέση την παρτίδα.

Κάθονται – και αργεί να φέξει η μέρα.
Καινούργιες δε θυμούνται ιστορίες·
του γάμου τους κοιτούν φωτογραφίες –
κι ακούν διπλή της νύχτας τη φλογέρα.

Ασπρόμαυρες κοιτούν φωτογραφίες:
αμίλητοι, σαν πιόνια σε σκακιέρα,
(αγάπη μου, θυμάσαι την ημέρα;)
ποζάρουν με κυρίους και κυρίες.

Όλοι συγκινημένοι, όλοι δακρύζουν·
η νύφη κι ο γαμπρός χαμογελάνε.
Εδώ φιλιούνται, εδώ αποχαιρετάνε…
Εδώ – παίζουν τα μαύρα και κερδίζουν.



το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=ZbWScbRg1qU

EΠΥΛΛΙΟ/Γιώργος Κοροπούλης


Στο βάθος, η παλιά βιβλιοθήκη,
κλειστή, καθώς την άφησε ο πατέρας·
οι δίσκοι, τα μολύβια, όλα σε θήκη·
και πλάι μου τα σύνεργα της μέρας:

τσιγάρα, ο καφές μου (με το μπρίκι)
ζακέτα (έξω φυσά κακός αέρας),
μπουκάλια στο γυαλί της εταζέρας-
η λίγη Αντιόχεια που μ’ ανήκει.

Την ίδια πάντα ώρα της εσπέρας
ακούμε στην Τ.V για κάποια δίκη·
έπειτα σε φιλώ κατά συνθήκη,
κι ως φέρνουμε τον πόθο μας εις πέρας

για λίγο ξαναπαίζουμε το τέρας
με πόδια κολλητά· έπειτα πάλι
κρυώνω· τότε πιάνω το μπουκάλι
κι αφήνομαι στη δίνη της μπερζέρας..

Τα βράδια, όταν σηκώνω το κεφάλι,
μιαν άπτερο μπροστά μου βλέπω νίκη:
Τριάντα χρόνια κείμαι στην Εκάλη
ποτέ μου δεν σκοτίστηκα για νοίκι.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Αυλαία και πάμε : Μουσική Παράσταση: Ιδέα Μαέστρος Ανδρέας Γερολέμου / Κείμενα Δημήτριος Γκόγκας






Παράσταση:

Αυλαία
και πάμε

Διεύθυνση: Ανδρέας Γερολέμου/Μαέστρος

ΚΕΙΜΕΝΑ: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ/ΠΟΙΗΤΗΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ: ΣΤΡΑΤΟΥΛΑ ΤΡΑΜΟΥΝΤΑΝΗ/ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ



Συμμετείχαν: Φωνητικό Σύνολο Δήμου Λάρνακας
Τραγουδιστές/ Ερμηνευτές/ Σολίστες: 
Χρύσω Δημήτρη, Έλενα Κώστα, Άννα Λοίζου, Κυριάκος Σιάλαρος, Χρύσω Μακρή
Σαντούρι: Ραφαηλία Σολωμού
Πιάνο: Έλενα Ιωάννου
Κρουστά: Μύρος Ευαγγελίδης
 Ακορνεόν:  Ιωάννα Γκερπεσιωτη

Τα τραγούδια και βίντεο από την παράσταση μπορείτε να ακούσετε πατώντας επί του συνδέσμου: https://www.facebook.com/groups/horodia/


Εισαγωγικό

    Tα τραγούδια του κόσμου,  
γεννιούνται από τους ανθρώπους,
από την φύση,
από την προσωπική, συλλογική πορεία μας
και ύστερα ξεκινούν το μακρινό του ταξίδι στο χρόνο.
    Κατέχουν το μυστικό της Αθανασίας
και λειτουργούν ως θαυματουργό ίαμα στην πολυκύμαντη ζωή, την ζωή μας.
Δημιουργούν μαζί μας,
χτίζουν μια άρρηκτη σχέση,
σχέση χαιρετισμού και από- χαιρετισμού.
    Μέσα από αυτή τη σχέση,
θα θυμηθούμε,
θα νοσταλγήσουμε,
θα αγκαλιάσουμε παλαιότερες μνήμες
και θα πατήσουμε πάνω σ΄ αυτές για να συνεχίσουμε την πορεία μας.
Το άρωμά τους μοιράζεται καθημερινές και σχόλες, κόβεται ξανά και ξανά ως ευλογημένος άρτος ενός ευαγγελίου κι ύστερα αργοπεθαίνει γύρω μας, αργοπεθαίνει μέσα μας κι ανασταίνεται. Τούτο το άρωμα περιμένει η ψυχή μας κα ευφρανθεί…
     Κι αν μια παλιά Κινέζικη Παροιμία λέει πως «μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, εμείς θα προσπαθήσουμε να συνθέσουμε μια εικόνα,  αυτή της ζωής μας, προσφέροντας σαν κυριακάτικο γλυκό, νότες και λέξεις.



1.
Οι ήρωές μας, 
γεννήθηκαν, μεγάλωσαν,  
κάπου εδώ κοντά σε όλους μας,
στις νοτισμένες φυλλωσιές  μιας ιδιαίτερης πατρίδας.
Σε μια μικρή γωνιά,  με όλα εκείνα τα ιδιαίτερα χαρίσματα
και γνωρίσματα των γειτονιών.
Με τις καλοσυνάτες μανάδες να φωνάζουν τα μικρά παιδιά τους,
αυτά να παίζουν συνεχώς και ακατάπαυστα στους δρόμους
και τις χωμάτινες αυλές,
τους χαμογελαστούς νοικοκυραίους να επιστρέφουν από τον κάματο της ημέρας,
τις άσπρες τριανταφυλλιές να φανερώνουν το χρώμα της ελπίδας και τα ζουμπούλια ανθισμένα  να μας χαμογελούν κάτω από τον ουρανό . Γνώριμες εικόνες στα μικρά μπαλκόνια και κάπου κάπου, γυναικείες φωνές από μικρές παρεξηγήσεις και ασήμαντες σκιές που δίνανε άλλη νότα στις ζωές τους.
      Μέσα λοιπόν, σε ένα σκηνικό ζωής γεννήθηκαν δυο ψυχές.
Μεγάλωσαν, έβγαλαν κλαδιά, καρπούς,
μικροί θεοί που φτερούγισαν και πέταξαν.
Δεν ήταν επιταγή που εξαργύρωναν,
δεν ήταν πικρό γραμμάτιο  του χρόνου,
ήταν και δική τους απόφαση η φυγή.
Μια φυγή που μόνο το άνοιγμα της αυλαίας θα μπορούσε να σας δείξει. Μια φυγή από τον κόσμο τους. Από τον κόσμο μας.
Ανοίξαμε λοιπόν την βουβή αυλαία και πάμε ένα βήμα μπροστά. Να φωνάξουμε.
Ανοίξαμε την αυλαία της ψυχής μας και ταπεινά σας περιμέναμε, όπως η μάνα το παιδί της, όπως η γιαγιά τα εγγόνια της να σας τραγουδήσουμε και να ευφρανθούμε αντάμα.
Αυλαία και… πάμε λοιπόν!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΑΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ

2.
     Στάθηκε με σεβασμό στο τέλος της ιστορίας τους.
Δεν ήθελε να ακούει τις λέξεις υπομονή, θα περάσουμε. Δεν ήθελε να λέγεται μετανάστης. Όμως για την αγάπη τους,  δέχτηκε και χρίστηκε  μετανάστης σε άλλη γη, σε άλλο τόπο.
Πληγωμένος πρόσφυγας στην ακοίμητη αγάπη και στον αθάνατο έρωτα.
Άφησε ξωπίσω τις βρεγμένες εικόνες του, τη μορφή της
Πήρε μαζί του ζωντανές τις αναμνήσεις και τις μνήμες.
Τώρα της έπιασε στοργικά το γαριασμένο χέρι της.
Οι  ρυτίδες γιομάτες σκουριά την πρόδιδαν.
Μεγάλωσαν,  κι από μικρά αυλάκια, γίνανε ορμητικοί χείμαρροι και μεγάλα ποτάμια.

Μην φοβάσαι αγαπημένη μου.
Πριν πούμε το ποθητό τραγούδι μας, να φωνάξουμε πως δεν φοβόμαστε.
Αυτοί πρέπει να φοβούνται.  Οι χρόνοι, οι μήνες, οι μέρες.
Όσο υπάρχει ανίερος φόβος υπάρχει και κακός θάνατος.

Ας υψωθούμε στον γαλάζιο ουρανό που αγαπήσαμε
Ας ανοίξουμε την αυλόπορτα, ας γιορτάσουμε
Ας γκρεμίσουμε την υψικάμινο που καίει τα φτερά μας
Ας γεμίσουμε τα ισχνά κορμιά μας, με ήρεμη θάλασσα κι απάνεμη ευλογία
Να το ευλογημένο κυκλάμινο
Κοντά μας  το άσπιλο θυσιαστήριο
Ιδού η ευχή του κόσμου
Η αγάπη μας.

Κοιμήσου αγαπημένη μου, Κοιμήσου Περσεφόνη

Ακούγεται το τραγούδι : ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΠΕΡΣΕΦΩΝΗ


  3.

   Λίγο πριν , είχε βγει από τα στεγνά του χείλη ένας πικρός αναστεναγμός.
Αχ η μικρή αγαπημένη του!!!
Πώς να την προστατεύσει!
Πώς να υψώσει τείχη στους ανέμους που έρχονται
από τόσο μακριά και σκορπίζουν τους χαμούς τους τόσο κοντά.
Πώς να της γίνει η άρνηση του μη και του όχι,
πώς να είναι το …δεν πρέπει,
πώς να γίνει το απαγορεύεται…
Με τι να κλείσει τις χαραμάδες του σπιτιού τους;
με τον ιδρώτα,
το δάκρυ,
το γάλα,
με τη  βροχή….
Και τη νιφάδα;
    Στο κρυφό τους περιγιάλι,
όπου έσμιγαν τα χείλη τους ο θνητός ποταμός και η θάλασσα, σύχναζαν ανηλεείς φουρτούνες και χρόνιοι αέρηδες,
ασθένειες της ανθρώπινης μνήμης.
Πώς να αποφύγεις τον χρόνο μέλλοντα στη γραμμή του θανάτου;
Γι αυτό:  Μικρή αγαπημένη,
στο πα και στο ξαναλέω στο γιαλό μη κατεβείς!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΣΤΟ ΠΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΞΑΝΑΛΕΩ

4.

Κι ήρθε μια μέρα διαύγεια, η ομορφότερη του κόσμου,
η μέρα της αθανασίας, της μητέρας γέννησης,
η μέρα της μήτρας,
όπου ο ανθρώπινος ανθός εγκυμονώντας,
άνοιξε και σκόρπισε το νέο του άρωμα στη πλάση.
Γέμισαν οι αγκαλιές χαμόγελα,
τα στήθη της φούσκωσαν από αγάπη και ζούληξε μέσα τους το πρόσωπό της.
Κέντησε με τη προσευχή της ένα γαλάζιο φυλακτό,
φίλησε με περίσσιο πάθος και ευγνωμοσύνη τη Μεγαλόχαρη
και της δόθηκε απλόχερα μια ατελείωτη ευτυχία.
Έλα, του είπε αγαπημένε.
Έλα, της είπε καλή μου.
Έλα να γευτούμε τα μελλούμενα,
τα όνειρα που γέννησαν  ξανά και ξανά την ελπίδα.
Έλα!!!
Πάλι να φιλήσουμε τα ρόδινα μάγουλα, της μάνας γης και του κόσμου όλου,
να μυρίσουμε το πρώτο φως της αυγής, το μινόρε της. 

Ακούγεται το τραγούδι : ΤΟ ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ


5.

Κι αφού μεγάλωναν χέρι- χέρι,
με το λιγοστό ψωμί πάνω στο ξύλινο τραπέζι,
ήρθε και κείνος ο απρόσκλητος χρόνος που πήρε μακριά το μισό.
Πότε πιο κοντά, μα μακριά,
πότε πιο μακριά,  μακρύτερα από τα συρματοφραγμένα σύνορα,
όπου το φως των ματιών δεν φτάνει ολάκερο και μήτε μια ακτίνα βελόνα κεντά το κορμί κάποιας πλάσης, σε κείνο το όριο στάθηκε κι οι σκέψεις έγιναν θηλιές, επικίνδυνα παιχνίδια στις σχέσεις τους.

Τώρα η βροχή ραντίζει με πίκρα τη ζωή
και τα σώματα αναζητούν ανάμεσα
στην σκληρή καθημερινότητα τις αιτίες.
Ψάχνουν απεγνωσμένα αφορμές
μέσα στους μήνες που πέρασαν, τις τσακισμένες πιέτες,
τους ατσαλάκωτους γιακάδες
και τους υδρατμούς που γιομίζουν τα σκοτεινά δωμάτια.
Κουρνιαχτοί κρύβουν τις αγάπες και τους έρωτες
ποδοπατούν τις συνεχείς συγνώμες,
τις σαβανώνουν και ως  ανήμπορες
δεν μπορούν να σώσουν ότι επιτέλους σώνεται, από τη δίνη της ζωής τους.
Το σίδερο μ΄ ατμό, ξεχάστηκε,
αφέθηκε ένα Σαββατιάτικο απόγευμα στη χαλασμένη πρίζα.
Κι έτσι,  αντί ν΄ ανάψουν τα κίτρινα φώτα,
άναψαν κόκκινες δάδες στις καρδιές τους!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΣΙΔΕΡΟ ΜΕ ΑΤΜΟ
6.
Όταν η νύχτα μεγάλωνε και νύχτωνε γρήγορα,
ερχόταν στη θύμηση,
ως άγγελος εξ ουρανού,
του αγνοούμενου αδελφού η χαρακωμένη μορφή.
Πίσω από τις βαριές κουρτίνες κρύβονταν η σιωπή να μην την αγγίξει η ήλιος και βγάλει φωνή.
Κλειδωμένος μέσα στο σαβανωμένο δωμάτιο,
αφουγκραζότανε τους μακρινούς ήχους του πολέμου,
τις ασυγκράτητες ιαχές των πολεμιστών,
τις κλαγγές των όπλων
και η σιωπή έπαιρνε δύναμη από τους χαμούς,
τους ξαφνικούς θανάτους,
τις παράπλευρες απώλειες,
τα χαμένα χαμόγελα,
τα αναφιλητά που βάραιναν τα στήθη των γυναικών
όπου φώλιαζαν χελιδόνια και ένα - ένα πετούσαν ψηλά,
μαζί με τον ποιητή. 
Μαζί του στη πρώτη γραμμή,
στη γραμμή του θανάτου
και της Ανάστασης μαζί!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ


7.
Αγκάλιασε την τελευταία της πνοή σαν να είναι η πρώτη.
Έπεσε μέσα στη στέρεα φυλακή που του έφερε ο χαμός της.
Πόση άγρια λευτεριά είναι η ξεκούραση του θανάτου.
Μέσα από το στέρνο του έβγαλε ένα γιασεμί,
το εναπόθεσε στο κρύο στήθος της,
να μοσχοβολά η άλλη γη,
να αρωματίσουν τ΄ άστρα.
Ξέρει πως αύριο θα αρχίσει και πάλι να ζει
την μικρή πικρή του καθημερινότητα.
Γιατί πρέπει να ζήσει
Γι αυτόν, για τη ζωή
Ξέρει πως αύριο θ΄ αρχίσει και πάλι να δυσκολεύεται
προπάντων με τις αγαπημένες απουσίες.
Σήμερα όμως…
Καθώς η βροχή γδέρνει το σαρκίο και λούζει το πόνο του,
θέλει να βηματίσει,
μέχρι το κοιμητήριο,
μέχρι τον τελευταίο σταθμό του ερωτά του.
Η διαδρομή μέχρι την αγαπημένη του,
ένα μικρό κουραστικό ταξίδι μέσα στη βροχή.
Σφιχταγκαλιάζει τις σταγόνες που τον λούζουν και τραγουδά:
Βγαίνω στη βροχή
μόνο αυτή σου μοιάζει
μάνα που αγκαλιάζει
ό,τι όμορφο ξεχνώ…

Ακούγεται το τραγούδι: ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

8.
Θυμήθηκε και πάλι…
Μέσα στη πνιγηρή σιγαλιά της νύχτας,
για να μοιράσει την αγάπη του κάθισε αργά,
την ώρα που απ΄τον ουρανό δεκάδες χρώματα
βάφανε τις στέγες των σπιτιών μας
και νυχτολούλουδα ανοίγανε στους δρόμους μας
και της έγραψε τρία ποιήματα.
Γοητευμένος από τη ζωή
και τη θάλασσα,
Νικώντας τους φόβους του.

Μια θάλασσα που λείπει
όπως η παρουσία σου,
είναι μια θάλασσα,
η αυλή που γεννήθηκα.
Οι ευχές μου, νησιά ακατοίκητα.

Ζωή είναι ότι ζύμωσες
και πρόσφερες στους άλλους
θάνατος είναι ότι δεν έδωσες
ενώ μπορούσες,
στο τραπέζι της Κυριακής.

Κι έτσι γλυκιά μου
γύρε το κεφάλι
στο στήθος.
Άκου
την καρδιά που ακουμπά,
στα βράχια των πνευμόνων.
Μην φοβηθείς να πέσεις στις λάμες τους. 

Ο Ποιητής του Κόσμου, ο ήρωας μας ξεχάστηκε
και κούρνιασε στα κλαδιά ενός δένδρου,  
λησμόνησε να της γράψει ένα ποίημα
για τα… πουλιά στα χίλια χρώματα.



Ακούγεται το τραγούδι : Πουλιά στα χίλια χρώματα

9.
Κι ένα βράδυ που το φεγγάρι σβόλιασε,
μια μέρα που ο ήλιος θάμπωσε,
φάνηκε από το στενό μονοπάτι ο καβαλάρης με το άσπρο άλογο,
το βασιλόπουλο του κόσμου,
πιο όμορφο από τον ήλιο,
πιο λαμπερό από της νύχτας το φεγγάρι.
Ξωπίσω του,  οι τρεις μάγοι με την σμύρνα, το λίβανο και το χρυσάφι
και οι υποσχέσεις για τα αρραβωνιάσματα,
τα παντρολογήματα για μια ζωή ολάκερη.
Μακριά στα βάθη

Μάνα καλή μου μάνα που έφυγες
Πατέρα αγαπημένε
Μ΄ αυτά τα λίγα και τα ελάχιστα του λόγου αφήστε με να ζήσω
Δώστε την ευχή που μου δωρίσατε για να έχω στη ζωή μου
Μια φλόγα να καίει στην καρδιά μου και να σας αγαπώ
Νερό να ξεδιψούν τα ζώα και οι άνθρωποι στον κόσμο
Ψωμί, λίγο ψωμί να γεμίσει το τραπέζι!!!

Κι εσύ ξένε, αγαπημένε, 
που μου φέρνεις το κόσμο στα πόδια μου,
Ανέκραξε η κόρη : Ποιο είναι τ΄ όνομά σου;
Βλέπεις,
ούτε που ρώτησα!!!


Ακούγεται το τραγούδι : ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΑ


10.

Επέστρεψε από το μισό του χρόνου κι άπλωσε μπροστά του ότι απόμεινε από τις μάχες που έδωσε.
Ο αιώνιος έρωτας χαμένος σε μια απόμερη, απάγκια σπηλιά.
Το σπήλαιο.
Έτσι την είχαν ονομάσει.
Μια εσοχή σε απόκρημνα βράχια.
Όταν χώνονταν μέσα,
σαν τυφλοπόντικες να ανακαλύψουν τον άλλο κόσμο
και τα κορμιά τους,
από την χαραμάδα της ξερολιθιάς,
έμπαινε κρυφά μια ηλιαχτίδα,
ένας μικρός ήλιος κι έφεγγε όπως το μικρό λυχνάρι τις νύχτες.
Ψηλάφιζαν τους καταπράσινους λόφους και τα βουνά,
τα εφηβικά χαμόγελα και τις μικρές ανησυχίες,
σκάλιζαν τα όνειρα τους, τα ονόματα,
τσιμπούσαν τα γέλια και τα κλάματα,
λειτουργούσαν ως ιερείς και ιέρειες στα κρυφά τους μονοπάτια και στις δικές τους τελετουργίες.
Αυτές  της αγάπης και του έρωτα.!
Και εκεί, κάτω στο ποτάμι, στην κρυφή σπηλιά, 
οι καρδιές τους ιερουργούσαν σαν μία.
Εκεί, Κάτω στο ποτάμι!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

11.

Ξέρετε οι έρωτες δεν αλλάζουν χαρακτήρα με το χρόνο.
Αλλάζουν οι μεγαλόστομοι χρόνοι.
Ποτέ δεν κάνουν βήματα πίσω.
Μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και ανακυκλώνουν τα γεγονότα.
Ανακυκλώνουν τους έρωτες, τις αγάπες, τα όνειρα.
Μάς ανακυκλώνουν!!!
Μια μηχανή ο χρόνος που παράγει ανθρώπους
με τα άσχημα και τα καλά τους.
Αλλιώς ίσως να μην λέγαμε ποτέ:
Αυτό,
εκείνο,  το έχουμε δει ξανά,
το έχουμε ακούσει και πάλι.
Κάπου το έχουμε ξαναζήσει!!!

   Γυρίζοντας χρόνια πίσω,  συναντάμε δυο παιδιά που γίνανε ενήλικες  μέσα στον ίδιο χώρο.
Με τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες
να χορεύουν τους πολεμικούς τους χορούς τριγύρω,
παίζοντας με τις φωτιές.
Στο βάθος οι σειρήνες με το μεθυστικό τους τραγούδι.
Οι φήμες περί επικείμενου ξεριζωμού,
οι οπλές των αλόγων στις πέτρες.
Μόλις που πρόλαβαν να βαφτίσουν τον έρωτά τους αιώνια αγάπη.
Ο χώρος και ο χρόνος, λίγο διάφορος.


Και ο νέος μας θα έπρεπε να περιμένει να τελειώσει τις δουλειές  του χωραφιού,
να σταθεί αντάξιος του πατέρα,
των γονιών του.
Να τελειώνει μόνο θέλει και να χωθεί βαθιά μέσα στην αγκαλιά της αγαπημένης του
και να ησυχάσει, να «πνάσει»

Δεν περνά λεπτό που να μην σκέφτεται,
να μην ονειρεύεται αυτή τη στιγμή.

Γρήγορα- γρήγορα «ασιερομπάζει»,
μεταφέρει τα άχυρα από το αλώνι στον αχυρώνα και τρέχει να δει τα μαύρα μάτια της και να ακούσει τη φωνή της.
Μια ανάμνηση άλλοτε πικρή και άλλοτε γλυκιά.
Όπως και η δική μας ζωή και η ζωή των άλλων.


Ακούγεται το τραγούδι:  ΑΣΣΙΕΡΟΜΠΑΣΜΑ


12.

Περνούσαν τα χρόνια  γρήγορα κι ο μικρός καρπός ωρίμαζε,
έσταζαν μέλι τα λόγια της,
μικρή ευγενική κυρία.
Η αγαπημένη του.
Η ομορφιά της μαθεύτηκε,
για  τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια παίχτηκαν ζάρια στους καφενέδες.  
Για χάρη της,
παλικάρια χάθηκαν σε παράφορα κύματα,
σκοτώθηκαν καβαλάρηδες
και πολεμιστές στη μέση μιας Ανατολής.
 Γράφτηκαν οι ωραιότερες ιστορίες λόγου και αθάνατα παραμύθια,
Γράφτηκαν, είπανε,
με το φτερό ενός πνιγμένου γλάρου στο καθρέφτη του ουρανού.
Περήφανοι και ευτυχισμένοι  
αγκαλιάζανε τη μονάκριβη κόρη,
ζούσανε μέσα από αυτή, γι αυτή!!!
Γυναίκα, αγαπημένη κόρη,  
με το ακριβό σου κόκκινο φόρεμα,
όμοιο με το αίμα των ανθρώπων που χάθηκαν
κάτω από τη σπάθη του κατακτητή,
πόσο σου πάει να φοράς την θεά Αφροδίτη στα μαλλιά σου.
Ευχή να χαίρεσαι το πρωινά,
στήνοντας με όνειρα κάποιον νέο δρόμο.  
Κι  ακόμα μια μικρή ευχή τα βράδια σου ο ύπνος να είναι γαλήνιος.
Κανείς δεν είχε ακούσει το όνομά της.
Πειραχτικά κι ανέγγιχτα στο χρόνο,
Περιμπανού την ονομάσανε.
Περιμπανού την έλεγε κι εκείνος.

Ακούγεται το τραγούδι : ΠΕΡΙΜΠΑΝΟΥ

13.

Όμως η όμορφη ζωή δεν είναι ατελείωτη.
Κι αν φαντάζει έτσι ατελείωτη, έτσι δεν είναι.
Ποτέ δεν είναι αργά, ποτέ δεν είναι νωρίς.
Στο μέτρο κι όλα στην ώρα τους.
Ύστερα από την μοιραία Άνοιξη ήρθε και η δεύτερη ευκαιρία.
Δεύτερη άνοιξη,
δεύτερο καλοκαίρι,
μέχρι και ο χειμώνας είχε τη δεύτερη του ευκαιρία.
Δυο φορές τα πάντα.
Πήγε και αγόρασε δυο παλτά!!!
Τον χειμώνα ζέσταιναν τις καρδιές τους.
Το καλοκαίρι τα αποτίναζε.
Τα ξεσκόνιζε.
Κι όταν η δεύτερη ευκαιρία πήρε τη θέση που της άρμοζε,
έδωσε το ένα του παλτό.
Χώρισε τους χρόνους του στα δύο.
Έξι μήνες στη ζωή και έξι στον θάνατο.
Δυο παλτά η ζωή του!


Ακούγεται το τραγούδι: ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΛΤΑ


Επίλογος

 Τα τραγούδια ήταν ο δρόμος.
Ευχόταν να μπει μέσα στη καρδιά της, να μάθει πρώτος,
πιο μπροστά και από αυτή, τι σκέφτεται,
τι λογαριάζει για το μέλλον της, το μέλλον τους.
Καθόταν συχνά στην άκρη του μικρού κρεβατιού,
με τα μάτια ορθάνοιχτα,
κάποιες φορές βουρκωμένα
και τη θωρούσε σαν ένα αγαπημένο του τραγούδι που κάποτε, ποιητάρηδες και λαϊκοί τραγουδιστές το έγραψαν σε φυλλάδες, 
το μοίραζαν ακόμα και στις πιο απόμακρες γειτονιές της μεγαλονήσου,
το τραγούδησαν σε πανηγύρια και σε προσκυνήματα κατακλυσμών.
Καταλάβαινε, τότε,
πως η αγάπη θέλει υπομονή
και η υπομονή θέλει πολλή δουλειά για να αποκτηθεί
να γίνει προτέρημα και αρετή.
Και έπιανε τον εαυτό του,
ψηλά στον ουρανό,
γυμνό έρωτα,
ξεροκλάδι στους ανέμους να κυνηγά,
απτά όνειρα και ουτοπίες.
Τα πάντα για χάρη της,
για την αγάπη του.
Την αγάπη τους!

Την αγάπη μας!

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.