Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΗΣ / Σομαράκης Αποστόλης


Εσβηνε τα αστέρια ένα ένα
τα βιβλία τα είχαν κάψει από καιρό
όπως έσβησε τα φώτα
των φτωχών μας λυχναριών.
Την ματιά μου όλο κεντρίζω
και όλο προσπαθώ να δω
κάποιοι θέλουν να μην βλέπω
μόνος μου να στραβωθώ. ...

Ποιήματα του Γεωργίου Κοφινά

Σοφία Γιοβάνογλου (μικρή αναφορά)

      Η Σοφία Γιοβάνογλου είναι Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και απόφοιτος του Εθνικού Πανεπιστημίου της Ιρλανδίας (National University of Ireland, University College Dublin).Μετέφρασε το βιβλίο του Χάρολντ Κούσνερ (Harold Kushner), «Ξεπερνώντας τις απογοητεύσεις της ζωής», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «λογείον» το 2010.
     Της έχει απονεμηθεί Έπαινος στον Ποιητικό Διαγωνισμό του 25ου Συμποσίου Ποίησης στην Πάτρα (2005), καθώς και το Γ΄ Βραβείο στον Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου στη Μελβούρνη (2011).
       Ποιήματά της δημοσιεύτηκαν στην «Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης – poiein.gr» και συμπεριλήφθηκαν στις ανθολογίες: – «Μια μικρή ανθολόγηση», Συμπόσιο Ποίησης, Πάτρα: Πανεπιστήμιο Πατρών (2005), – «Ανθολογία Διαγωνισμού Ποίησης ΚΕ΄ Συμποσίου», επιμ., Κατσαγάνη, Δ./Κρεμμύδα, Κ./Σκαρτσή Ξ. Πάτρα: Περί Τεχνών (2006), – «Αλμανάκ-Ποιείν 2011», επιμ. Παστάκα Σ./Αραβανή, Σ. (2012).

Ποιητικές Συλλογές:


  • «Φυτολόγιον νυκτερινόν ή Flora Nocturna», εκδόσεις : Γαβριηλίδης, 2016

περισσότερα για την ποιήτρια: http://www.intellectum.org/sophie-giovanoglou-short-c/

Φυτολόγιον νυκτερινόν ή Flora Nocturna : Ποιητική Συλλογή της Σοφίας Γιοβάνογλου ( Εκδόσεις Γαβριηλίδης :2016) (Απόσπασμα)




Σημύδα η εκκρεμής
ή Betula pendula ή Silver birch
Στη ζέστη των χεριών Σας
φλέγεται ο ύπερος
κοχλάζει η σπερματική μου βλάστη
Αρσενικέ γαμέτη μου
το μόνοικον της φύσεώς μου
απειλείτε.

**
Ορχιδέα η γαλακτόχρους
ή
Orchis lactea ή Spotted milky orchid
Αγόρια
αναπαύονται στα
χείλη μου λευκά
Όταν οι όρχεις Σας
εκρήγνυνται
στη ρίζα.

**
Κολουμνέα η ένδοξος
ή
Columnea gloriosa ή Goldfish plant
Η κίτρινη κηλίδα
στο πιο βαθύ μου
πορφυρό
Την ένδοξή Σας
εισβολή
προδίδει.

**
Μπουκαμβίλια η αξιοθέατος
ή
Boougainvileea spectabilis ή Great bougainvilles
Τη νύχτα
που εάλω
η οπή
Ριγούσε
το πτερύγιο
στα χάδια


**

Ορχιδέα ή φαλαίνοψις
ή Orchis phalaenopsis ή Moth orhid

Σκαρφαλωμένη
στην κορφή
του μίσχου

Σας Ρουφώ
την πιο κρυφή σταγόνα
της ροής Σας.


 **

Liatris spicata των αστεροειδών
ή Dense blazing star
Πώς
φύεσθε
πυκνός και απαστράπτων
μέσα στα πυρωμένα σέπαλά μου.

 **

Nelumbo nucifera των ψυχανθών
ή Ιερός λωτός
Αναμονή αιώνων
γέννησε
έναν ανθό
αχνορόδινου λωτού
στον ομφαλό Σας.

Εις την Πόλη και την Ιστανμπούλ / Κατσιγιάννης Λεόντιος


Νεράιδα του Βόσπορου, χιλιοπρόσωπη Πόλη,
γαλέρα φορτωμένη από καλούδια και μυρωδιές.
Ασάλευτη από χρόνια ταξιδεύεις
μέσα σε μια αιχμηρή μελαγχολία,
ακουμπισμένη σ’  ένα παρακλητικό τροπάριο.
Εσύ σκλάβα του Πορθητή σου,
κι εγώ εξόριστος του Γένους μου,
μια μνήμη προφητική καρτερώ
να σε λευτερώσει.

Μ’ αφού το αύριο είναι μυστήριο
και το σήμερα δώρο πολύτιμο,
ας περπατήσουμε μαζί Ιστανμπούλ,
ν’ ακούσουμε το τραγούδι σου·
στους πλούσιους χυμούς της ομορφιάς σου
να υποκλιθούμε.
Εσύ ξεναγός μου στο αδήριτο σήμερα,  
κι εγώ τα φαντάσματα της Πόλης μου να κυνηγώ,
σκορπισμένα σπαράγματα στα σοκάκια σου.
Εσύ κάτω από τον γκρίζο τρούλο του Σουλεϊμανιέ
ξυπόλυτη πας για προσευχή,
κι εγώ την Πλατυτέρα των ονείρων μου ν’ αναζητώ,
στη σκιά της ματωμένης της σοφίας.
Εσύ το κορμί σου να σμιλεύεις
εκεί που τρέμει ο αφαλός της χανούμισσας,
κι εγώ τ’ ανομήματά μου να πλένω
σε κρήνες μαρμάρινες.
Εσύ στο παζάρι της σκεπαστής στοάς,
κι εγώ την οδό του μαρτυρίου μου ν’ ανεβαίνω,
ακούγοντας τον αλαλαγμό τ’ αφηνιασμένου όχλου.
Εσύ ταξίμι ανατολίτικο,
που τραγουδάει ένα ούτι από σφεντάμι,
κι εγώ λυγμός που αναβλύζει
από την αστείρευτη πηγή της μνήμης μου.
Πίσω  απ’ τα τείχη της φαντασίας μου, αν παραμονέψω,
με τον αστερισμό του Ωρίωνα να λαμπιρίζει,
τις  βυζαντινές φάλαγγες θα δω
να τραβούν για  την Ανατολή.
Στο βαπόρι αν ανέβω και ανοιχτώ,
ποντισμένα στη μνήμη της καρδιάς μου
τα  Πριγκιπόννησια.
Διαμάντια πράσινα, τοπία της ειρήνης,
που  καταλαγιάζουν τα πάθη
μέσα στη γαλήνη των πεύκων τους.
K’ η  θάλασσα παντού·
πανταχού παρούσα στο μαρτύριο μου,
με μια γαλάζια δήθεν ουδετερότητα.

Το σούρουπο, οι ήχοι σου Ιστανμπούλ
γίνονται  χρώματα κι αρώματα
κι εσύ τουλίπα που μόλις κοκκίνισες.
Πόλη των αισθήσεων και των παραισθήσεων,
το φεγγάρι σου πολύ με πονάει.
Τα θέλω μου, βυθίζονται ανικανοποίητα
στα βάθη της ψυχής μου
κι ο χρόνος μαντήλι που σκουπίζει την πίκρα μου.
Κομμάτι σου είμαι Ιστανμπούλ·
κι η  Πόλη μου,
μέσα σου πορεύεται στην τεθλασμένη του χρόνου,
σκεπασμένη με τρία λιθάρια:
Της  θλίψης, της προσμονής και της ελπίδας.
Το φιλί σου φαρμάκι που με μάτωσε,
και ο πόνος μου δάκρυ μαλαματένιο.
Ας  γίνει ό, τι και όποτε θέλει ο Θεός.
Μόνο αυτός γυρίζει πίσω το ποτάμι.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΨΑΡΙ / Βαραλής Νίκος,


Ξέρω ότι το ψάρι πλέει στο όνειρο του Θεού,
το ξέρω γιατί γλιστράει στην σιωπή
ως νότα στον υδράργυρο.
Το παιδί φωνάζει μες στον ύπνο του
κι εμείς ξυπνάμε στο μάτι μιας βελόνας.
Ξέρω ότι είμαστε φτιαγμένοι από σκόνη
ενός άγνωστου γαλαξία που γλιστράει σαν ψάρι
και τα λέπια του ακόμα πληγώνουν τον ύπνο.
Το παιδί δεν μιλάει
ακούει μια μανόλια στον κήπο που ανθίζει.
Ξέρω ότι είμαστε από αέρα και σύννεφο
που Λόγος μας έδωσε σχήμα
αλλά είμαι ευάλωτος, αφηρημένο φίδι.
Το παιδί όμως ξέρει, έχει ακόμα μια πίτα στρογγυλή
που μοιάζει με άψητο φεγγάρι και τη θέλει.
Ξέρω ότι δεν μοιραζόμαστε τον ίδιο κόσμο,
ωστόσο πρέπει να κατανεύσεις
κι αν κάτι είναι παράταιρο
να το αφήσεις στον κήπο με τις πανσέληνους
που σε κρατάνε ζωντανό.
Το παιδί τηλεφωνεί συνεχώς στο Θεό
και γεμίζει ο χρόνος Κυριακές,
Κολυμπάμε σε ένα καταδεκτικό σύμπαν
ο καθένας μας ένα ιερογλυφικό του χρόνου
που το χαϊδεύει το μάτι του Θεού
με συγκατάβαση.

Καταραμένοι Ποιητές


Ας μιλήσουμε σήμερα για τους καταραμένους ποιητές. Ας αναφερθούμε σε εκείνους τους ποιητές που κατά κύριο λόγο, ζούσαν στο περιθώριο, στιγματισμένοι από ανθρώπινα πάθη όπως : το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το έγκλημα, η βία η τρέλα,η Ομοφυλοφιλία αθεΐα και τελικά ο   θάνατος. Διαβάσαμε ότι το τυπικότερο ίσως στοιχείο ενός καταραμένου ποιητή δεν είναι παρά ο πρόωρος θάνατος. Αυτό μας οδηγεί στη σκέψη ενός μεγάλου Έλληνα Ποιητή, του Κων/νου Καρυωτάκη, που ο πρόωρος θάνατος (αυτοκτονία) έθεσε τέλος σε μια σπουδαία πορεία στον ποιητικό στίβο.

Πως όμως επικράτησε ο όρος
 Καταραμένος ποιητής; Στις αρχές του 19ου αιώνα και πιο συγκεκριμένα το 1832 ο Αλφρέντ ντε Βινύ ρομαντικός ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, στο δραματουργικό του έργο του Stello (έργο που αποτελείται από τρεις νουβέλες)  αποκαλεί συλλογικά τους ποιητές ως τη ράτσα των παντοτινά καταραμένων από τους ισχυρούς της γης. 

Ως καταραμένους ποιητές η ιστορία έχει καταγράψει:

  • Σαρλ Μπωντλαίρ ( Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 9 Απρ του 1821 και πέθανε στις 31 Αυγούστου 1867) 
  • Πωλς Βερλαίν (Γεννήθηκε στο Μετζ στις 30 Μαρτίου 1844 και πέθανε στο Παρίσι στις 8 Ιαν 1896) 
  • Αρθούρος Ρεμπώ ( Γεννήθηκε 20 Οκτ 1854 και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1891) 
  • Λωτρεαμόν (Ιζιντόρ Ντυκάς ) ( Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1846  και πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1870),
  •  Φρανσουά Βιγιόν ( Γεννήθηκε το  1431  και  εξαφανίστηκε το 1463)
Σε κάποιο ποίημά του  ο Βιγιόν αναφέρει 

"Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι πλέρια ξένος" 
ενώ σε άλλο :
είθε ο Θεός να λυπηθεί
έναν μας και όλους,  πιά νεκρούς.

Στον Ελλάδα ως καταραμένοι ποιητές αναφέρονται :

  • Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ο οποίος γεννήθηκε το 1888  στην Αθήνα και αυτοκτόνησε τον Γενάρη του 1944. Σε κάποιο ποίημά του αναφέρει: 

λυπήσου αυτούς, που, μια φορά,
με φτερά ζούσαν, και τα χάνουν,
και δεν τους μένει άλλη χαρά,
παρά η χαρά πως θα πεθάνουν…
  • Ο Κων/νος Καρυωτάκης:  Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα την 21ης Ιουλίου 1928 
Στο ποίημά του ΠΟΙΗΤΕΣ  γράφει:

 Πώς σβήνετε, πικροί ξενιτεμένοι!
Ανθάκια μου χλωμά, που σας επήραν
σε κήπους μακρινούς να σας φυτέψουν...
  • Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1863 - Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1933) (Για πολλούς ο σημαντικότερος Έλληνας ποιητής και για άλλους ένας από τους μεγαλύτερους του κόσμου)
Θα θυμίσω στίχους από το ποίημά του : 
Κεριά
....
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

     
 Η ποίησή τους, άλλοτε σκοτεινή, άλλοτε δυσνόητη και μυστηριώδης,  αναμοχλεύει τα ανθρώπινα πάθη και οδηγεί τις σκέψεις των ανθρώπων  σε δύσβατα μονοπάτια.

 

  • Ο Γιώργος Μακρής ειλικρινά δεν μπορώ να ξέρω εάν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανάλογα. Υπάρχουν αναφορές που τον φέρνουν ως μια προβληματική προσωπικότητα που όμως με τον χαρισματικό τρόπο σκέψης επηρέασε τον περίγυρό του, τις συναναστροφές του σημαντικά. Γεννήθηκε το 1923 και έθεσε τέρμα στη ζωή του το 1968. 
Γράφει στο ποίημά του: Εμείς οι λίγοι (1950) 

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
μ τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας
Κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.

Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.


  • Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε στις 3 Οκτ 1993. Ποίηση ασυμβίβαστη, στίχοι επαναστατικοί. Σκοτεινοί. 
γράφει : «Εμένα, οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα, στις ταράτσες παλιών σπιτιών,   Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη,   πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομύρια σιδερένια μανταλάκια,   τις ενοχές σας, αποφάσεις συνεδρίων, δανεικά φουστάνια, σημάδια από καύτρες,   περίεργες ημικρανίες, απειλητικές σιωπές…   κάνουν ό,τι λάχει».... 

και αλλού κραυγάζει:

Κανείς δε θα γλιτώσει.
Κι αυτό το μακέλεμα δε θάχει
ούτε μισό μισοσβησμένο Όχι.
Θα βουλιάζουμε–βουλιάζουμε–
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
κι ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ.


πηγή: α.Βικιπαίδεια

     β. Άρθρο: Καταραμένοι Ποιητές οι Θεμελιωτές που συντάχθηκε από τον κο Σερδαρίδη Σωτήρη στις 16 Φεν 2013 http://inaoussa.gr/index.php/columns/skepseis/1226-kataramenoi-poiites-oi-themeliwtes

ΚΑΤΑΝΤΙΑ.... / Θύμιος Κορίνης


Μες την πόλη περπατάω
και τους φίλους συναντάω
έχουν νεύρα τεντωμένα
 και τα μάτια βουρκωμένα
μες τι φτώχια και ανεργία
διαλύθηκε η κοινωνία.
Κάποιοι είχανε δούλες
που εμείνανε στο χθες
Κάποιοι είχαν πέντε φράγκα
που τα έφαγε η μαρμάγκα.
Η άλλοι χάσαν και τα σπίτια
και πάνε τώρα στα συσσίτια
τα λεφτά έχουν στερέψει
και τ'αφεντικα έχουν αγριέψει
για τους εργάτες δε ρωτάνε
 μόνο για να κονομάνε.
Εισφορές τους βάνουν λίγα
όσο οπού χορταίνει η μύγα.
Η κυβέρνησης κοροϊδεύουν
 πέντε χρόνια μαγειρεύουν
και δεν ξέρουν τη ζητάνε
και δεν ξέρουν που μας πάνε.
Κάποιοι θέλουν δεξιά
η άλλοι πια αριστερά
και η Ευρώπη η γριά
που μας κάνει το πασά
θέλει να μας εξοντώσει
 και από μας πια να γλιτώσει.
Λένε πάντα και τα ίδια
 και μας τρώνε τα μαύρα φίδια
κι η δική μας που το πάνε
πολύ το σκηνή τραβάνε..
καπιταλισμός πολύ σκληρό
είναι αυτό με το ευρώ
με το ευρώ πια,δε μπορούμε
 έξω , δεν πρέπει να βγούμε
τη θα γίνει ποιος το ξέρει
και το αύριο τη θα φέρει...?

Θύμιος Κορίνης

Απόψε πεθαίνω ...σε στίχους του Θύμιου Κορίνη

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΕΙΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος


 
 
Πάνω από το σκήνωμα  της ιστορίας,
αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές,
βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές
και οι άλλοι, σωπαίνουν και ισορροπούν
συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές .
Όλοι τους το γνωρίζουν και  ομονοούν
πως τούτη η έκπτωτη γνώση και αξία
ποτέ της δεν ήταν διδαχή και συμμόρφωση
ούτε ανάπλαση μνήμης και χρόνου αντιγραφή
παρά μια συνεχής και ασπούδαστη αρχή
σ’ ένα επαναλαμβανόμενο δίχως στίγμα τέλος.
Παράσταση, μία ως ανάθεμα και μία ως ευχή.
 
Μπροστά από τους ελεήμονες καιρούς οι ανάγκες
και οι εμπνεύσεις πίσω από την απροσποίητη οργή,
πεισματικά γυμνώνουν συνθήματα και ρήσεις,
μ’ ευλάβεια ξορκίζουν εφησυχασμούς και πλάνες
και διορατικά ερμηνεύουν εποχές και συνειδήσεις.
Μηνύματα, χρησμοί και επαγγελίες τους καλούν
στης γνώσης το δικαίωμα στο χρέος της ευθύνης
αλλά κανείς δεν είναι εκεί τις μαρτυρίες να δικαιώσει
ούτε εκείνοι οι άσπιλοι στο παραλήρημα της ηθικής
ούτε και τούτοι οι άμοιροι με τη συνέπεια της σιωπής
αφού στην ιδιώτευση τη ζωή τους προλαβαίνουν.
Η αθώωση, μία ως συναλλαγή και μία ως συνενοχή.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης: Οκτώ(8) ποιήματα




Μη γυρεύοντας τίποτα

Χρόνια πολλά κατοικώ τόπους απελπισμένων.
Σειρές ατέλειωτες
φάλαγγες να γνέφουν
μπροστά στην ένοχη μνήμη

ν’ ανηφορίζουν
στα σοκάκια με τους νεκρούς φανοστάτες
ιππεύοντας τους λυγμούς
σκαρώνοντας λέξεις σ’ αρχαία ικριώματα

ψηφίδες μιας άγριας μελωδίας

να περνούν μες στις μαύρες φωτιές
στις μαύρες κηλίδες
να περνούν και να χάνονται στις θολωτές σιωπές

μη γυρεύοντας τίποτα
μη γυρεύοντας γουλιά
ούτε διπλώνοντας τη μέση για το γρόσι.

***

Δεν έχει

Σκορπισμένοι σ’ ένα γέλιο
σ’ ένα ανέκδοτο
στις προεκτάσεις μιας κάλπης

ρημάξαμε.

Δεν έχει άλλο πιο πέρα
δεν έχει.

***
Σ’ αυτούς τους δρόμους πώς να περπατήσεις;

Σ’ αυτούς τους δρόμους
δεν μπορείς να περπατήσεις
γέμισαν νέους σκοπούς
εσωτερικές συμπλοκές.

Σφυρίζει ο άνεμος
τραυλίζει ο λόγος
η μνήμη τρίζει.

Σ’ αυτούς τους δρόμους στενάζει η ψυχή μου
σ’ αυτούς τους δρόμους αργοσβήνει.

***
Φυλάξου

Η αυταπάτη έρχεται πάλι
με τα δώρα της Κίρκης
κι εκείνο το τραγούδι των Σειρήνων
που απλώνεται σαν πυρετός.

Φυλάξου.

***

Πονά το αίμα μας

Κανείς κι απόψε
δε γεννιέται κανείς

ένας θεός ή ένας δαίμονας
μας αφήνει γυμνούς για να παγώνουμε
νηστικούς για να πεινούμε

μας ρήμαξε το έρεβος των οραμάτων

τα μέλη μας τρέμουν
τα σπλάχνα μας έχουν τον πυρετό της πυρκαγιάς
πονά το αίμα μας.

***
Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια

Τις λύπες σέρνει η χώρα μου
μαρτυρολόγια υφαίνει.

Απ’ τον ξύπνο στον ύπνο έπεα πτερόεντα
πληγές αγιάτρευτες
τίποτα να ησυχάσει ο νους
να μην πονάει ο πόνος.

Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια
μυστικά στο δρόμο του ο καθένας
μονάχα αυτοί γνωρίζοντας το φως
το άρωμά της

σε σκοτάδια κι ερημιές σωπαίνοντας
και δημιουργώντας μοναχοί τους.
***
Καλύτερα

Καλύτερα έτσι
συλλέκτης λέξεων
σκηνίτης των λέξεων
στοιβαγμένος μαζί με τις λέξεις.
Καλύτερα σου λέω.


Η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της

Κάποια στιγμή
η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της.
Διαβάστε τις αδέσποτες αφίσες
τα γκράφιτι
περπατάτε στις συνοικίες.

Ακούστε τη φωνή των πλησιαζόντων.

Η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της / Δημητριάδης Α. Δημήτρης



Κάποια στιγμή
η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της.

Διαβάστε τις αδέσποτες αφίσες
τα γκράφιτι
περπατάτε στις συνοικίες.


Ακούστε τη φωνή των πλησιαζόντων.

Καλύτερα / Δημητριάδης Α. Δημήτρης



Καλύτερα έτσι

συλλέκτης λέξεων
σκηνίτης των λέξεων
στοιβαγμένος μαζί με τις λέξεις.


Καλύτερα σου λέω.

Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια / Δημητριάδης Α. Δημήτρης



Τις λύπες σέρνει η χώρα μου
μαρτυρολόγια υφαίνει.

Απ’ τον ξύπνο στον ύπνο έπεα πτερόεντα
πληγές αγιάτρευτες
τίποτα να ησυχάσει ο νους
να μην πονάει ο πόνος.

Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια
μυστικά στο δρόμο του ο καθένας
μονάχα αυτοί γνωρίζοντας το φως
το άρωμά της

σε σκοτάδια κι ερημιές σωπαίνοντας

και δημιουργώντας μοναχοί τους.

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.